De ontwikkeling van bladmuziek

bladmuziek

Bladmuziek is een gedrukte of handgeschreven vorm van muzieknotatie die gebruik maakt van muzikale symbolen om de noten, snelheden of toonladders van een muzikaal werk of lied weer te geven. Net als de gedrukte bladmuziek of papyrusdocumenten in het Engels, Arabisch en andere talen, is het primaire medium voor bladmuziek meestal papier (of soms leer). De vroegste stijlen van bladmuziek dateren uit de zeventiende eeuw, toen de drukpers massaproductie van muziekbladen in de grote steden van Europa mogelijk maakte. In Noord-Amerika bracht de komst van Europese immigranten naar het Amerikaanse continent een onmiddellijke toename van de publicatie van bladmuziek met zich mee, vooral in de Indiaanse gemeenschappen langs de westelijke grens. Deze vroege gedrukte versies bevatten meestal gedetailleerde muziekteksten, compleet met toonladders, symbolen en toonsoorten.

In de achttiende en negentiende eeuw leidde de vooruitgang in de druktechnieken die beschikbaar waren voor Europese burgers uit de hogere klasse tot de ontwikkeling van een nieuw medium dat de twee voorheen verschillende artistieke media combineerde: de drukpers en het opkomende medium van de spoorlijn. De populairste muziekbladen werden prominent opgehangen aan de muren van Amerikas grootste steden, en boden een blik op de populairste componisten en musici, en tevens een snelle referentiegids voor amateurmusici. De ontwikkeling van de spoorwegen gaf de burgers uit de middenklasse de mogelijkheid om duurdere bladmuziek te kopen, die was voorzien van uitgebreide decoratieve elementen en gedrukte toetsen, waardoor een professioneler en verfijnder uiterlijk ontstond. Toen dit nieuwe openbare drukproces werd stopgezet, werd bladmuziek plotseling minder beschikbaar voor de gemiddelde burger. Deze nieuwe "luilekkerperiode" van bladmuziek kwam abrupt tot een einde met de opkomst van de productiemachine.

De industriële revolutie, die in het midden van de negentiende eeuw naar Amerika kwam, bood zowel fabrikanten als consumenten van alle niveaus een nieuwe kans. De drukpers maakte het niet alleen gemakkelijker om gedrukte bladmuziek te distribueren, maar gaf de fabrikant ook de kans om muziekpartituren in massaproductie te nemen die tot het begin van de industriële revolutie concurrerend zouden blijven op de markt. Nieuwe fabricagetechnieken, waarbij gebruik werd gemaakt van machines zoals de ronddraaiende printerpapierrol, gaven de fabrikanten meer mogelijkheden bij zowel de fabricage van diskant- en bassnaren als bij de massaproductie van gedrukte bladmuziek. Het drukproces zorgde niet alleen voor een grotere verspreiding van gedrukte bladmuziek, maar gaf ook meer mogelijkheden aan mensen die wilden leren hoe ze een muziekpartituur moesten componeren.


De ontwikkeling van bladmuziek